(La Voz de Galicia) Pablo Durán Fernández (Tomiño, 2001) vive o seu particular conto de fadas. Hai seis anos, xogaba en Preferente do Porriño e dende entón, avanzou cinco categoría para chegar á elite. O dianteiro do Celta di que é froito do traballo, de toparse no camiño cun axente como Villa, que lle cambiou a vida, e cun adestrador como Claudio Giráldez, que lle ensinou, tivo paciencia e apostou por el. Tamén por uns coidados máximos para espremer o seu corpo e mellorar día a día. Por iso di que a súa dedicación ao fútbol é de 24 horas ao día, dun xeito literal, prestando especial atención a todo tipo de coidados.

Chegar ao primeiro equipo é un premio ao seu traballo?

Que cousas?

Sobre todo, moito traballo. Eu ao fútbol dedícolle todo o día, estou pensando no fútbol as 24 horas e coido cada mínimo detalle. Logo, téñense que dar circunstancias como que un adestrador aposte por ti e ese tipo de cousas.

Di que dedica as 24 horas ao fútbol, que se coida moito, que fai aparte do adestramento?

Se conto todo o que fago, chámasme tolo. Penso que unha das cousas máis importantes é o descanso, durmir as oito horas, deitarme as dez e media, levantarme ás sete e media da mañá, moi boa alimentación, boa hidratación, métodos de recuperación, presoterapia, auga fría… Tamén repaso os vídeos que miramos no adestramento e anoto aspectos para mellorar e chegar ao partido cunha idea clara do que quere o adestrador e o que me podo encontrar.

Tamén unha cámara de hipoxia.

Teño a cama, unhas gafas de bloqueo de luz azul, a pulseira que mide o sono… teño bastantes cousas. Nada é máxico pero fago todo o que estea na miña man para tratar de ser mellor xogador.

O obxectivo era chegar ao primeiro equipo, pero seguro que non para aquí a cousa.

Os obxectivos non quedan en chegar aquí, agora é cando máis traballo hai que facer e máis hai que apertar para tratar de estar aquí moitos anos.

Terá ganas de xogar os seus primeiros minutos.

Moitas, pero os tempos son os tempos e hai que ter paciencia. Hai xogadores dos que teño que aprender moito.

Agora, con dous partidos en tres días, pode ser unha boa oportunidade, en teoría.

A oportunidade pode ser calquera día e eu trato de aproveitalas todas ao máximo para mellorar e para ter o maior número de minutos posibles durante a tempada.

Que lembra do seu debut en Almería?

Non foron moitos minutos, pero na miña cabeza si. Acórdome de mirar para os lados e dicirme: ‘Pablo, estás xogando en Primeira, isto é unha loucura’. Lembro que estaba Iago no campo e a verdade é que é un recordo que terei de por vida seguro.

Logo veu aquel partido de Copa diante do Algar de Preferente no que o quitan no minuto 34. Aquilo foi un pau?

Nese momento nin agora penso que fose o pau. Máis que iso, foi aprendizaxe a longo prazo. Son experiencias que penso que hai que vivir para medrar como persoa e futbolista, e tamén agradecido por saír de titular, que foi unha ilusión terrible.

Agora supoño que o cambio é radical, non?

Moito. Ves medrando, cada semana vas aprendendo cousas novas, traballas, vives experiencias, xogas partidos importantes, creo tamén que a nivel de madurez e a nivel táctico son outro xogador.

Cando estaba no Porriño pensaba en dedicarse a outra cousa?

Cando acabei nas categorías inferiores do Tomiño, díxenlle á miña familia que quería intentar probar en Preferente e o adestrador que tiña conseguiume unhas probas no Porriño; estaba pensando en intentar quedarme e ter algúns minutos, aínda que pensaba que non me ían coller. Daquela pensaba se me podía chegar algún Terceira, pero era consciente de que era moi complicado. Estaba estudando e o fútbol era un pasatempo.

Villa, o seu representante, cambioulle a vida?

Sen dúbida. Xunto ao apoio da miña familia foi o que me cambiou a vida. Hai adestradores de por medio que me deron un empurrón, pero a persoa que me fixo estar aquí é Villa, sen dúbida. El fixo un seguimento meu no Porriño indo a moitos adestramentos e partidos e logo fixo os seus malabares e meteume no Compos. Seguro que se el non chega a estar comigo eu non acabaría aí nunca. O paso do Compos ao Celta tamén foi moi importante. Villa é a persoa que máis me axudou e me cambiou a vida. Xa llo dixen e estoulle agradecido de por vida.

É certo que se coñeceron en plena pandemia e o seu axente tiña que facer malabares para poder seguilo.

Si. Para ver os adestramentos tivo que pedir permisos porque era tempada de covid e era moito máis complicado estar presenten naqueles adestramentos restrinxidos.

«Claudio fíxome bo xogador, tivo moita paciencia»

Non esconde Pablo Durán que o adestrador Claudio Giráldez é outra persoa esencial na súa vida deportiva e no seu crecemento como futbolista.

Que lle ensinou Claudio?

Claudio fíxome bo xogador, fíxome sentir importante, soubo medir os tempos moi ben comigo e, sobre todo, o seu corpo técnico tivo moita paciencia comigo á hora de axudarme. Chego ao Celta logo de pasar polas categorías inferiores do Tomiño, Porriño e Compos, equipos nos que aprendín moitas cousas pero outras non, como o sistema de xogo de Claudio e todo ese tipo de cousas máis tácticas, nas que estaba máis perdido, tivo moita paciencia. Ensinoume moitas cousas e aínda mas segue ensinando. Estoulle moi agradecido.

Este verán tiña os dous pes fóra, ao final porque decide quedar?

Villa fai un traballo impecable e eu non teño moita información para volverme tolo. Sabe o que me ten que dicir. Pero para quedar aquí non fixo falta nada. Se había unha mínima posibilidade de quedar e pelexar por ter algún minuto ao longo da tempada, eu quería estar aquí. É o Celta, é o equipo da miña vida.

É un auténtico reto cos «miuras» quen ten nos postos nos que pode xogar vostede.

É un reto, pero tamén unha aprendizaxe e ao final aprender deles, seguir coa mentalidade dun neno, de escoitar a todos e así serei mellor xogador e terei máis posibilidades de ter minutos. Hai xogadores moi bos con moito nome neste Celta, pero o que quero é aprende deles e mellorar.

Que lle di Iago Aspas?

Moitas cousas. É Iago, todo o que di trato de absorbelo e levalo a cabo porque é o deus.

Como ve a Douvikas e Borja como competencia directa?

Son uns xogadores incribles, teño moitísimo que aprender deles e ademais, a nivel persoal, teño moi boa relación cos dous. Non son competencia de ninguén, veño facer aquí as cousas e aprender deles. Xa me ensinaron moito e espero seguir aprendendo durante toda a tempada.

Como ve o equipo e a tempada?

A tempada acaba de empezar e esperemos seguir polo mesmo camiño. Estamos con moitas ganas e con moita ambición.

O proxecto ten máis forza con tanta xente da casa?

Si. Estar no vestiario e estar con xente da casa fai todo máis natural. Ter o corpo técnico que estaba no B tamén é un exemplo para a xente que está en categorías inferiores, que se nós estamos aquí, eles tamén o poden estar nun futuro.

Como ve o partido co Valencia?

Con moita ambición. Esperamos atopar un ambiente similar ao do outro día, que foi incrible, e a polos tres puntos a morte. Temos moita confianza.