(Atlántico) Non puido o Celta Fortuna dar onte pola noite a alegría ao celtismo que o primeiro equipo negou ao mediodía. Non, polo menos, no resultado. Porque o Coruña soubo aproveitar o seu poderío a balón parado para atopar a solución ao problema do céspede de Balaídos, en peor estado aínda que sete horas antes. O que si gañou o filial -sempre o fai- é o duelo da identidade futbolística, que outorga o premio do orgullo da súa afección. Pero ese partido non o xogaba contra os do norte.

Bastaron dez minutos para comprobar que, independentemente do resultado final, Claudio Giráldez e os seus rapaces erixíronse en gardiáns do estilo. É o mínimo que se pedía. Unha festa longa desde que o primeiro equipo terminou contra o Girona, unha entrada sensacional en Balaídos con dobre ración de himno -o do Centenario e o de Galiza- eran ingredientes de historia e tradición. Tocáballe, pois, ó Celta Fortuna cociñalos con afouteza e corazón. E con xogo. Así someteu ao Coruña nuns primeiros compases nos que a pelota corría pese ao campo de minas que o impedía. Román e Damián carburaban a sala de máquinas e Pablo Durán, de volta á punta de ataque, estiraba ao equipo cos seus desmarques de ruptura. Neses espazos intermedios aparecía Raúl Blanco para conectar con Alfon. En identidade futbolística, o Celta Fortuna non é un filial.

O caso é que enfronte estaba un gran equipo. Concretamente, o de maior orzamento da categoría. Por iso, a pouco que se asentou, o Coruña empezou a equilibrar a situación. Mesmo a inclinala ao seu favor. A presión alta do equipo do norte converteuse no seu mellor arma. Tamén o balón parado, co que inquietou un par de veces a Ruly, de regreso á portería tras varias ausencias en favor de César. Os envíos de Lucas e os centrais Pablo Vázquez e Pablo Martínez nos remates eran un perigo. O bloque adiantado, un problema para os locais, con moitas dificultades para ganduxar xogo desde atrás.

Pero toda forza ten unha contraprestación, como todo poder esconde un punto débil. Cando o Fortuna batía a liña de presión, atopaba metros e metros para correr. Aínda que a Hugo Álvarez parecía custarlle desde a esquerda, Javi Rueda voaba pola dereita. Así se deron varias acometidas en bloque. Nunha delas, Miguel Román rematou coa zurda desde a coróa da área. Un lategazo que morreu contra o pau ante a entregada mirada de Germán Parreño. Pouco despois, Pablo Martínez limpoulle a pelota ao seu homónimo Durán, que xa se relamía tras recibir un bo pase de Alfon.

Moita intensidade e moitos quilómetros percorridos entre dous equipos que buscaban a vitoria descaradamente. Como dano colateral, unha patada primeiro e un agarrón despois de José Ángel a Raúl Blanco. Só o segundo saldouse con amarela. Mesmo castigo para Damián, que freou sen miramientos a internada dun serpenteante Yeremay.

Toda esa enerxía gastada non volveu pese ao descanso. Probablemente por iso, ambos os equipos tomárono con máis calma na continuación. O defensor de quenda sabía que tiña no céspede, cada vez máis maltreito, un aliado. Por ese motivo, as imprecisións sucedíanse, sobre todo nos xogadores con camiseta celeste. Con todo, Alfon atopou o camiño cun gran desmarque. O albaceteño, xa como punta -Pablo Durán saíu por Martín Conde-, atopouse con Parreño no remate.

Co lastre do verde en contra, había que buscar outras solucións. E o Coruña tíñaas na pelota parada. Pablo Vázquez xa avisara cun cabezazo franco que se foi arriba. E na acción menos clara, cun envío moi afastado, aproveitou un erro de Javi Rueda para machucar.

O golpe foi duro e ó Fortuna custoulle repoñerse. Pero fíxoo. Volveu a embotellar ao cadro herculino e Alfon gozou doutro disparo que se estrelou no brazo de Villares dentro da área. Parecía penalti, pero o árbitro viuno distinto. E na transición, o recentemente entrado Rubén sacou un soberbio zurdazo que entrou na portería de Ruly tras facer escala no pau.

Quedaba tempo e Manu Garrido deu esperanza cun bo gol. Pero a énfase final foi insuficiente e a única vitoria que gozou o Celta co Fortuna foi a da identidade. Non é pouco.